De voorbereiding

Het inlezen

Een tocht als dit kan niet zonder goede voorbereiding. Dat werd ons heel duidelijk na het lezen van verslagen van deelnemers aan de Tour d’Afrique in 2005 en 2006. Deze tocht wordt sinds enkele jaren georganiseerd door een Canadese organisatie en gaat over dezelfde afstand. Aan deze tocht doen voornamelijk goed getrainde wedstrijdrijders mee, aangevuld met een beperkt aantal toerfietsers. De dagafstanden zijn echter aanzienlijk langer dan de tocht van Tropical Cyclist (120 – 160 km).

We spelden de sites van verschillende deelnemers, vooral die van Paul Otten en de broers Van der Valk en kregen een aardig beeld van hetgeen ons te wachten staat. Ook al zijn de dagafstanden tijdens onze reis beperkter (maximaal 80 – 100 km), de omstandigheden zijn hetzelfde. Tropische hitte afgewisseld met forse regenbuien, slechte tot zeer slechte wegen, van asfalt met gaten tot modderwegen. Soms dagen achtereen. Steile hellingen en soms flinke wind tegen. En ook gevaarlijk rijdende auto’s die je van de weg drukken. Vooral het fietsen in de steden is gevaarlijk. Maar ook prachtige natuur, vriendelijke mensen, onverwachte avonturen en vooral: veel fietsplezier.

Gedurende de tocht rijdt een grote overlandtruck mee. Met de bagage, fietsmateriaal, de tenten, keukengerei en genoeg zitplaatsen om de hele groep, zonodig, te kunnen verplaatsen. Een veilig gevoel. Vooral bij ziekte of andere malaise.

Onze voornaamste informatiebronnen vooraf zijn de reisgidsen Lonely Planet en Bradt, de vele internetsites over de landen en over David Livingstone. Zo kwamen we onder meer aan het dagboek van deze ontdekkingsreiziger uit de 19e eeuw. Google Earth zorgde voor veel voorpret. Je kunt de hele reis in je bureaustoel maken en bijvoorbeeld ontdekken waar de stukken zijn met veel hoogteverschil. Bij de voorbereiding hoorde ook de bestudering van een woordenboek Nederlands/Swahili.

EHBO en medicijnen

De verslagen van vorige tochten leerden ons dat valpartijen, wonden en infecties zeer regelmatig voorkomen. Gewaarschuwd besloten we op EHBO-cursus te gaan. Na dertien lessen van onze enthousiaste docente Truus en veel praktijk oefeningen op Lotusslachtoffer Vincent slaagden we in december voor het examen. Gewapend met deze kennis, een professionele EHBO-kit (inclusief steriele naalden en spuiten) en het uiterst praktische EHBO Handboek voor de buitensporter hopen we eventuele ongelukjes en ongemakken van ons zelf en medefietsers te kunnen verhelpen.

Behalve de bekende vaccinaties tegen gele koorts, dtp, hepatitis A en rabies moeten we de volle periode ook malariapillen slikken. Verder hebben we een groot aantal zakjes ORS bij ons en tegen de muggen veel flessen DEET en een geïmpregneerde klamboe. En natuurlijk medicijnen, waaronder diarreeremmers, paracetamol, antibiotica, wondzalf, vitamines etc. En tegen de slijtage van het zitvlak veel levertraanzalf.

Tickets en visa

Het boeken van de vliegreizen leverde geen probleem op. World Ticket Center zorgde vlot voor alle tickets. Schiphol naar Nairobi kan meermalen daags. Er is echter geen rechtstreekse lijnvlucht van Livingstone naar Amsterdam. Er zijn wel vluchten naar Nairobi, maar die zijn om veiligheidsredenen geen aanrader. Daarom vliegen we van Livingstone naar Johannesburg. Dat is maar een uurtje vliegen en biedt eindelijk de mogelijkheid om op bezoek te gaan bij Harmen en Sanny, met wie Reinout in Stadskanaal, op Curaçao en bij de NWR heeft samengewerkt.

We zijn wel gewaarschuwd voor overboeking op het traject Schiphol naar Nairobi.. Dat betekent bijtijds aanwezig zijn op Schiphol en hopen dat wij – en de fietsen – mee kunnen.

Het verkrijgen van visa voor Tanzania en Zambia verliep ook vrij soepel. Het consulaat voor Tanzania is gevestigd bij vrachtwagenbedrijf Van Vliet in Nieuwerkerk aan de IJssel. Reinout bracht de paspoorten op een donderdag en de dinsdag erop konden we ze ophalen. Vandaar zijn we doorgegaan naar Brussel, waar de ambassade van Zambia is gevestigd. Dankzij een aantal telefoontjes vooraf kregen we ons visum nagenoeg direct mee: ‘s morgens brachten we de paspoorten en ’s middags kregen we ze met visumstempel terug. Voor beide landen geldt dat je als Nederlander de visa ook aan de grens moet kunnen krijgen, maar dat is altijd een wat ongewis avontuur. Net als in Nieuwerkerk wilde Anne een foto van het naambord van de ambassade in Brussel. Zij stelde zich pal voor het huis op, maakte een foto en stapte in de auto. Binnen 30 seconden stond er een grote Zambiaan bij de auto. Natuurlijk had ze kunnen weten dat je niet zomaar een foto van een ambassadegebouw kunt maken. Ze had daarvoor eerst toestemming moeten vragen. Maar na haar uitleg en excuses kreeg ze alsnog toestemming om de foto te houden. Het visum voor Kenia kunnen we op het vliegveld van Nairobi krijgen. Een visum voor Malawi en Zuid-Afrika is niet nodig.

Inkopen bij Bever Zwerfsport

Tropical Cyclist zorgt voor het onderdak tijdens de tocht. Dat varieert van hotels, lodges tot tenten. Wij zorgen voor de slaapmatjes, slaapzakken, klamboes en andere noodzakelijke attributen. Zoals hoofdlampen, hondenfluitje, zakmes, adapters, opladers voor telefoon, laptop, fototoestellen. Op de laatste vrijdag van 2006 hebben we met veel plezier inkopen gedaan bij Bever Zwerfsport. De paklijst wordt langer en langer, het zal nog een toer worden om alles mee te krijgen. Er mag namelijk niet teveel bagage mee in de overlandtruck, er moet voldoende ruimte overblijven voor mensen en fietsen en ander materiaal.

De fietsen

We hebben naast onze Globe Travelers van Koga, sinds we in Doorn wonen, beiden ook van Koga Myata een Terraliner, waarmee we hier door de bossen rijden. Het is een kruising tussen een trekkingfiets en een mountainbike en prima geschikt voor deze tocht. In overleg met onze fietsenmaker Van den Berg brengen we nog een paar wijzigingen aan, zoals extra handels op het stuur van Anne, ergonomisch verantwoorde handgrepen, een extra bidon (elk nu twee, naast de Camelbak die Reinout ook bij zich heeft; dat moet genoeg zijn) extra banden (Schwalbe Marathon XR 28x 2.00) voor het onverharde stuk in Tanzania, beschermhoezen voor de vering en balhoofd. Van den Berg zorgt ook voor een setje reservemateriaal, zoals spaken, kabels, remblokjes.

De training

We hebben niet extra veel gedaan voor deze tocht. Gewoon ons ritme van 3 tot 4 keer in de week sporten: buiten fietsen als het kan, en anders binnen op de hometrainer en het roeiapparaat. Zo onderhouden we onze conditie al jaren en dat is altijd genoeg geweest voor onze fietstochten. De laatste tocht in Roemenië bleek dat ook weer. We zijn wel eens moe, zelfs wel eens uitgewoond, maar herstellen snel. En hoe ouder we worden, hoe beter we de kunst van het doseren van de inspanning onder de knie krijgen.